29 maart 2012, mijn oudejaarsavond waarop ik al een aantal jaar een blog schrijf over afsluiten en nieuwe beginnen.
Dit jaar was niet anders. Als 25-jarige jongeman begon ik het levensjaar als vrijgezel. Klaar voor de wereld, klaar om met mezelf aan het werk te gaan, de vrijheid tegemoet te vliegen. Dit alles heb ik gedaan, er is een hoop in beweging gezet. Ontslag genomen bij een fijne werkgever, meer focus op het wonderschone CliniClownswerk, een Journey, een eigen workshop opgezet, een presentatie voor 150 man over mijn passie en visie, het oprichten en beëindigen van Spotd, het weer ontdekken van handwerken, de start van Create & Trade en het meest intense en meest onverwachte wat er op mijn pad kwam, was de vrouw van mijn dromen.

Na een 30 uur durende busreis naar Portugal zag ik mijn toen nog goede vriendin Naomi en gebeurde er iets bijzonders in mij. Ik wilde uit het raam springen, haar vasthouden en niet meer loslaten. En zo is het ook eigenlijk gegaan na het uitstappen van de bus. Na een paar dagen kon ik er echt niet meer omheen. Zij was het en met haar de vrijheid en de creativiteit. Geen beklemming, geen gedoe, maar vooral wederzijds zijn, vertrouwen en het gevoel van eeuwenoude liefde. Mijn kern was geraakt zoals niemand hem ooit eerder raakte. Ik wilde niet meer terug.

1,5 maand nadat ik weer thuis was gekomen, waren er kasten leeg, laatjes opgeruimd en ruimte voor haar. Naomi kwam terug naar Nederland en bleef. Na een intens samenzijn in een (te) klein appartement besloten we verder te kijken naar meer ruimte voor ons samen. Naomi vond een prachtig huisje in de weilanden van Lunteren en Ede. Liefde op het eerste gezicht. Thuis.

Afgelopen maand non-stop geklust en sinds afgelopen zondag wonen we in ons thuis. In het groen met een prachtig uitzicht, vrijstaand en ook onze konijnen en katten genieten volop van ons eigen gazon.

Voor het eerst gras gemaaid in mijn leven, voor het eerst samenwonen, voor het eerst vanuit deze woonplaats naar mijn nieuwe ziekenhuizen, nieuwe maatjes, nieuwe rituelen, nieuwe routines, een nieuwe begin.

Over een half uurtje word ik 26. Klaar voor een frisse start, genietend van wat is, nieuwsgierig naar wat komen gaat en intens dankbaar voor alles wat ik heb mogen leren, geven en ontvangen. Ik hoop weer op mooie nieuwe ontmoetingen, inspirerende samenwerkingen en wijze lessen.

Proost!

Soms is je hoofd zo vol dat het leeg lijkt
Dat je je eigen gedachtes niet meer volgen kan
De betekenis niet meer achterhalen kan
Je dwaalt in de wirwar van je eigen kronkels
Tegelijkertijd in een oneindig witte ruimte lijkt te zijn

Misschien moet het soms overstromen om leeg te worden
Een soort natuurlijke manier van zen
Wat het dan ook mag zijn
Ik houd van de stilte
Het gevoel van de gelukkige verwondering
De intense dankbaarheid voor wat is
Het meegaan in de stroom

Internationale vrouwendag, gefeliciteerd wereldvrouwen! De complimentendag, valentijnsdag en rokjesdag hebben we ook al achter de rug en dan komt straks nog moederdag, vaderdag en zo zullen er nog wel meer zijn.

Maar waarom? Waarom zijn er speciale dagen nodig in een jaar voor dingen die vanzelfsprekend zouden moeten zijn. Of het nou vrouwen, geliefden of ouders zijn, alle mensen zouden met respect behandeld moeten worden. Geforceerd een kaart sturen, een compliment geven, een rokje aandoen, je ouders in de watten leggen, ik heb er steeds minder mee.

We haasten in deze maatschappij door het leven. We razen, we werken, we vergeten de kleine mooie dingen. De kracht van een compliment, de dankbaarheid naar onze ouders, de verwondering die ontstaat bij het geven van een roos aan je lief. De spontaniteit gaat eraf met zulke dagen. Er ontstaan verwachtingen waarbij de kans op teleurstelling groter is dan wanneer we er zelf dagelijks wat meer bewust van zouden zijn. We niet heel lui één dag in het jaar zouden kiezen, maar elke dag onszelf even zouden openstellen voor al het moois waaraan we voorbij sjezen.

Voor alle mensen die een stok achter de deur nodig hebben en zo’n dag ideaal vinden, reserveer tijd in jouw eigen drukke leven om stil te staan. Op je plek te blijven, om je heen te kijken en te zien waar je wellicht aan voorbij bent gegaan. Maak elke dag tot een dag met aandacht. Aandacht voor jezelf, aandacht voor je omgeving en aandacht voor anderen. Laten we met zijn allen de wereld elke dag een beetje lichter maken in plaats van 1 dag in het jaar in de schijnwerpers te zetten en onszelf de vrijbrief te geven de andere 364 dagen in haar schaduw te laten staan.

Ik ben geen heilige. Ook ik doe mee aan rode rozen, complimenten en een presentje voor mijn vader en moeder op de specifieke dagen. Bovenstaande raad is dat wat ook ikzelf goed kan gebruiken, zoals dat gaat met goedbedoelde raad. Ik wens jullie 365 mooie dagen vol complimenten, verwondering, rode rozen, respect, liefde en aandacht. Ik begin vandaag, doe je mee?